O ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ

ΜΕ ΤΟΝ ΖΩΓΡΑΦΟ ΑΓΓΕΛΟ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ. ΜΙΚΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Χ. Θ. Πρώτη ύλη, εντός μου το Βλέμμα. Ομφάλιος λώρος οι μνήμες μου. Περισυλλέγω δια μέσο της τέχνης τα ιμάτιά μου……

Α.Α. Τι είναι αυτό που κάνει έναν νέο άνθρωπο να στραφεί προς την τέχνη; Ποια εσωτερική ανάγκη τον σπρώχνει να αναζητά κόσμους και εικόνες πέρα απ’ αυτό που ζει και βιώνει; Τι ρόλο παίζουν οι μνήμες σ’ αυτή την αναζήτηση και τι ο κόσμος που τον περιβάλλει; Ποια μπορεί να είναι η πρώτη ύλη γι’ αυτό το «ταξίδι»; Είναι μερικά ερωτήματα που θα μπορούσα να θέσω, προσπαθώντας να κατανοήσω ύστερα από χρόνια, τι ήταν αυτό που με έκανε να θέλω να εκφραστώ με την τέχνη όπου το βλέμμα είναι το κυρίαρχο εργαλείο της.

Χ. Θ. Πρώτη ύλη οι πληροφορίες – παρατηρήσεις - προσεγγίσεις μου. Ανακαλύπτω διανύοντας στάδια σπουδών…..

Α.Α. Σίγουρα ο χώρος και ο χρόνος της σπουδής καθοριστικός και σημαντικός. Με οργάνωσε, μου έδωσε εφόδια – όσα μπορούσε να μου δώσει και όσα εγώ μπορούσα να κουβαλήσω- για να μπορώ να συνεχίσω να ψάχνω και να αυτοπροσδιορίζομαι σε σχέση με τα καινούργια αιτήματα μέσα από αυτήν. Μου έδωσε τη δυνατότητα να έρθω σε επαφή και να γνωρίσω τη γενιά μου, να μοιραστώ τα ίδια όνειρα και τις ίδιες ανησυχίες, να βρω συνοδοιπόρους στο ταξίδι της δημιουργίας.

Χ. Θ. Πρώτη ύλη η καθημερινότητα , ο περιβάλλων χώρος μου.

Α.Α. Και τα δύο αποκτούν καθοριστικό λόγο στη διαμόρφωση «του προσωπικού» κόσμου μου. Η εισβολή του περιβάλλοντος και της καθημερινότητάς μου διαρκής. Μου διαμορφώνει τρόπους, στάσεις και επιλογές με έναν τρόπο υπόγειο και πολλές φορές υπονομευτικό. Από την άλλη μεριά γίνονται εργαλεία δημιουργικά και αποκτούν έναν κυρίαρχο ρόλο στο πως και το γιατί. Νιώθω, ότι άλλοτε γίνομαι συλλέκτης αντικειμένων που λειτουργούν σαν κομμάτια μιας προσωπικής συλλογής, ασχημάτιστης και απροσδιόριστης, που ζητούν το χώρο τους και την ανάγκη μιας σιωπηλής συνομιλίας.

Χ. Θ. Πρώτη ύλη, αισθάνομαι την ανάσα του ανήσυχου δέκτη

Α.Α. Η ματιά του ανήσυχου θεατή – δέκτη αποτελεί τη δική μου πρώτη ύλη στο να κατανοήσω, να ερμηνεύσω εικόνες που δημιουργούν αμφιβολίες και ερωτηματικά. Συμβάλλει στο να ξεκαθαρίσω μέσα μου αντικρουόμενες καταστάσεις, να ακούσω προσωπικές «ιστορίες», να καταλάβω ότι η εικόνα που δημιούργησα μπορεί να ζει, να αναπνέει πέρα από τα στενά προσωπικά μου όρια, αναγνωρίζοντας ότι κι αυτός έχει τις δικές του ανάγκες. Ο θεατής μπορεί να παίξει, όχι μόνο το ρόλο του κόλακα, αλλά και αυτόν που επιτρέπει στο δημιουργό να δει μέσα από τα μάτια του και την ψυχή του απόκρυφες πτυχές του ίδιου του του εαυτού.

Χ. Θ. Πρώτη ύλη, ότι δεν έκανα

Α.Α. Αυτά που δεν έκανα είναι ίσως, αυτά που οι εμμονές μου δεν με άφησαν να κάνω. Αυτά που θαύμασα και θαυμάζω στους άλλους καλλιτέχνες. Δεν έκανα αυτά που η συνείδησή μου δεν μου το επέτρεψε. Αυτά που δεν έκανα είναι αυτά που θα κάνω στο μέλλον.